bir uzak sabah denizidir gittiğin kapı ellerinde rüzgarın taşınmaz çamurları var köpürmüş soylarımı toplarken çürüyen yanlarımdan inan batmış şehirler gibi onarılmaz anılar gözlerinde unuttuğum o...
derler ki anasıdır ayların ocak... o kadar mı yalnız?... belki acının ve hüznün... başlayan ve bitenin... umudun belki de... kimbilir?...buza kesmiş bir sabaha uyandığında koca...
Öfkelerim kadar küçük bu gece çığlığıDüşlerim kadar büyükDuygularım kadar karmaşık nasıl anlatsamÇıksam şimdi çöl suskunu sokaklaraDallara yürüyen sular gibi çıldırsamBaharı muştulamak adına kapılar çalsamHangi...